Dakterras

Moeson is mooi, alles wordt weer schoon. Ik zie het als een soort grote schoonmaak van India. Alle stof wordt van de bomen gespoeld en van het dak. Alles is weer fris, de rivieren spoelen ook lekker door, helaas komen de vele plastic zakken in de zee en in de bomen langs de oever. Dit ziet er allemaal wat minder uit. Tja het moet toch ergens naar toe, zo blijft alle stof wat van de bladeren en het dak op ons dakterras liggen.
Tijd voor de hoge druk spuit.

Halverwege, even tijd om vooruit en achteruit te kijken, Wauw wat een verschil. Ik heb alle zooi met mijn voeten door het afvoerputje geschoven, bizar gevoel een soort lauwe prut. De warmte in de stenen van het dakterras hebben het water met afval opgewarmd.

 Klaar ben ik blij dat ik dit gedaan heb.

Gek eigenlijk het geeft een soort voorjaarsgevoel, misschien is dit ook wel het voorjaar van India, vogels broeden hun eieren in de nestjes, bloemen bloeien. De Indiase mensen zijn blij eb vrolijk van de regen. Wat dan weer raar is dat het volgende seizoen winter is. Je weet een paar maanden na de moeson wordt alles weer bruin, alles verdroogt er valt dan geen regen meer voor een periode van 8 maanden.

IB Diploma yeah

Bart heeft het papiertje gevonden, gelukkig hadden we ons oude adres in Bussum opgegeven. De huurder van ons huis gaf aan dat ie op vakantie is, maar dat Froukje de post doet. We kennen Froukje niet, ze is de buurvrouw en is na ons vertrek naar de Zwarteweg gegaan. Bart is naar Bussum gegaan en samen met Froukje de stapel post doorgenomen, nog geen diploma, hij is nog even bij de andere buren langs gegaan en ja hoor Diploma gevonden, Bart is nu aangenomen op school. Onder voorwaarde dat hij de echte later nog een keer laat zien. Stom genoeg is dit blijkbaar nog steeds niet het echte diploma. Ik snap dit echt niet, hoe zou het nou toch mogelijk zijn dat je een diploma laat opsturen dat minder geldig of afwijkt van de echte die naar ons adres in Pune wordt gestuurd. Het is allemaal officieel via dezelfde organisatie. Ik dacht dat er in India bureaucratie heerste maar bij het HVA kunnen ze er ook wat van.

NCL

Gisteren samen met Gerlinde even naar NCL gelopen.
De kleuren zijn zo mooi helder groen, een kleuren spel met wolken en die kleurige Indiase kleren.

IB diploma

Bart heeft in mei examen gedaan in India voor het IB. 6 weken later kregen we de uitslag hij was geslaagd.
Gisteren was het registratie dag op school voor het nieuwe jaar van Anne-Marie en Thomas, we hebben gevraagd wanneer we het diploma van Bart kunnen verwachten. Waarop werd geantwoord dat het normaal gesproken half september te verwachten is.
Dit is 16 weken later, dit is toch niet te geloven. Nou maak ik me niet zo druk om dat papiertje maar de Hogeschool van Amsterdam wel, zei willen Bart niet aannemen zonder diploma. Ze wilden eerst het diploma voor 1 augustus hebben, na wat mailtjes kregen we 14 dagen uitstel. Tja die 14 dagen zijn morgen voorbij.
We hadden een alternatief gevonden op de IB site, je kunt een extra diploma laten versturen naar de school. Dit hebben we begin juli aangevraagd want we zagen de bui al hangen met de trage onbetrouwbare post in India. Maar de school geeft aan dat ze niets hebben ontvangen. Ik heb maar eens gebeld naar het IB om te vragen waar ze het nou naar toe hebben gestuurd. Ik kreeg naam en telefoonnummer. Bel ik het nummer en krijg een adviseuse aan de lijn. Ze verteld me dat dergelijke post doorgaans direct wordt doorgestuurd naar de student. Help ik vrees dat we Bart hebben ingeschreven met ons Indiase adres want toen had hij nog geen adres in Nederland. Waaaah. Ik wordt gek.

Ik heb nog een email gestuurd om dit na te vragen, nog geen antwoord.

EcoGrid

s'Ochtends had ik om half tien afgesproken met Hemant. Santosh was mooi op tijd dus we gingen strak volgens plan op weg. Volledig voorbereid wist ik waar we naar toe moesten. Hemant kon lekker Maharati met Santosh praten, opvallend dat hij niet naar het handige kaartje keek maar de route beschrijving nauwkeurig volgde. Het zal wel de Indiase manier van navigeren zijn, volledig berust op landmarks, zo als vrouwen ook de weg zoeken. De eerste 55 km stond op de kaart als een grotere weg daarna klein weggetje de bergen in. De grotere weg was er zo belabberd aan toe dat ik mijn hart vast hield voor het vervolg van de rit. Maar vreemd genoeg viel het enorm mee de weg was kleiner maar er zaten geen gaten in. In Pune was het droog en had je het gevoel dat de moesson al over is maar hier regent het volop. Bij EcoGrid werden we enorm vriendelijk onthaalt, ze behandelden me in het begin een beetje als een ere gast, dit gaf me nogal een ongemakkelijk gevoel. Ik wil eigenlijk gewoon het liefst 1 van de vele zijn. We werden naar onze tent gebracht, er stond alleen een binnentent. Er stonden ongeveer 20 tentjes hutje mutje in een schuur. Daarna was het tijd voor een kleine lunch, een heerlijk kopje soep, het eten van de maiskolf in de soep was alleen een beetje lastig. Nou ja dan maar op zijn Indiaas met de handen in je soep graaien. Het was tijd om de loopschoenen uit de tas te halen, daarna nog even sterke verhalen over iedereens persoonlijke records. Iedereen was klaar en had zin om te rennen, we zijn maar iets eerder gestart. Ik heb de warming up verzorgt. Kort na de start rende me iemand voorbij, een vrij jonge gast, en hij had mede gedeeld dat zijn pr op de halve marathon 58 min te zijn, ik dacht dit is een wereld topper, maar hij haalde me relatief langzaam in. Later bleek dat zijn pr 85 min was, nog steeds 12 min sneller als de mijne maar dit klinkt iets realistischer. Het parcours was fantastisch, zo'n rust, op een afstandje het meer, steile bergen met vele watervallen, het enige wat lastig was waren de gaten in de weg wat ervoor zorgt dat je niet ongelimiteerd rond kan kijken. Na een paar kilometer haalde ik die snelle gast in en liep voorop, ik twijfelde of het verstandig was want ik had de afgelopen weken nauwelijks getraind. Bijna bij het keerpunt ging het steil omhoog, ik ben maar even gaan wandelen om nog wat energie voor de terugweg over te houden. Bergaf ging razend snel bijna eng zo hard. Uiteindelijk kwam ik als eerste over de finish, geeft toch wel een trots gevoel. Even uitblazen en wat water drinken even zitten en toen werd het koud, en dus tijd voor een douche. Deze douche was er niet, het was een bijzonder toiletgebouw, muurtjes van beton / leem wat er uiterst rustiek uitzag. De plek waar ik een douche verwachte stond een grote emmer met water met een bakje erin. Na drie bakjes water over mijn hoofd besloot ik dat ik schoon was. Brrr dat koude water, toen zag ik mijn benen en zag dat ik nog even door moest met poetsen. Daarna was het tijd voor een biertje en nog een. De certificaat uitreiking, dit is wel leuk, men had de lokale kinderen geregeld om langs de weg klaar te staan voor ons met water. Deze kregen een certificaat als dank, prachtig die trotse blik van ze. De barbeque die binnen stond was inmiddels ook gereed, het was maar goed dat er geen muren inzaten zodat de rook nog een klein beetje weg werd geblazen. Wederom lekker eten, niet zo pittig en zeer smaakvol. Na nog een biertje werden mijn loopmaatjes steeds losser, er begon 1 te zingen, het was in Maharati of in het Hindi, ik verstond er geen woord van. Daarna reageerde een ander op het gezang met een soort reactie. Dit ging over en weer en zo gaande weg gingen steeds meer mensen meedoen  en op een gegeven moment waren er twee groepen. Ik vermoed dat de ene groep de originele Maharati waren en de rest de import in Pune. Ze hadden zo'n lol, ik heb enorm genoten ook al verstond ik er geen woord van. Daarna was het tijd om te gaan slapen. De volgende ochtend gingen een aantal mensen nog een flinke wandeling maken, ik heb verkozen naar mijn gezin te gaan want die waren die nacht immers thuis gekomen. 

Eco Grid voorbereiding

Ik ben vanavond minstens een uur aan het puzzelen geweest om de route te vinden welke ik a.s. zaterdag aan Santosh moet uit leggen. De beschrijving die ik ontving bevatte woorden die ik niet kende en ook mijn computer kon geen vertaling of betekenis vinden. Ook was er aangegeven dat de wegen zo klein zijn dat ze niet op de kaart staan. Ook de gehuchten zijn zo klein dat ze niet op google maps te vinden zijn. Maar goed met een beetje fantasie en de afstanden die vermeld stonden heb ik kilometer voor kilometer uitgeplozen waar ik naar toe moest. Je raad het nooit 400% ingezoomd in Google maps zie ik gewoon het woord eco grid staan. En dit was de titel van de uitnodiging. En alle wegen staan gewoon op de kaart. Kortom ik heb lekker zitten puzzelen maar had ook gewoon de eindbestemming in google maps kunnen invoeren.
Ik kijk er wel naar uit 2 dagen op pad met mijn hardloop maatjes. Ik heb Santosh al een paar keer verteld dat de weg heel slecht is. Ik vrees dat we er lang overgaan doen, hij staat in de stad altijd al stil in iedere hobbel die hij kan vinden op weg naar kantoor.
Het is moeilijk te geloven maar in India heeft men asfalt wat niet tegen regen kan, de wegen zijn zo waanzinnig slecht geworden.

India

Gisteren op tijd geland, daarna naar Pune en ik lag al om 3 uur in bed. Santosh stond om 9 uur op de stoep om naar het werk te gaan. Zodra we de Banerroad op reden wist ik waarom ik normaal een uur eerder ga. Poeh wat een auto's. Vanavond na het werk Gerlindes telefoon ter reparatie aangeboden, een stuk kaas gekocht en door naar het repair centre voor Anne-Marie's laptop. Helaas was deze dicht, erg jammer want het was een behoorlijke tocht naar Camp.
Poes heeft ons ook gemist, hij heeft samen met me ontbeten en heeft zo'n beetje onophoudelijk zitten mauwen. Vanavond riep ik hem en hij reageerde direct met een miauw, ik heb hem echter niet gezien.
Vanavond een boterham gegeten, en toen ik het zakje wilde open maken dacht ik, he dit zie je niet in NL.
Zien jullie het ook, als je even weg bent geweest dan vallen je dit soort kleine details weer op.

Zo nu maar naar bed want ik heb mijn loopmaatjes opgeroepen om morgen om 6 uur te trainen. Dit is volgens mij wel de manier om even snel het tijdverschilgevoel met NL weg te werken.