Durga Puja

Gisteren op mijn werk was er even tijd om alle drukte van de afgelopen weken van je af te laten glijden.
Ik had s'ochtends nog een overleg met een collega, maar halverwege werden we er al op geattendeerd dat het tijd was om ons te melden bij de pheta wala. Ook tijdens het overleg was er al zoveel drukte om ons heen dat het lastig was om me te concentreren.
De man die de hoofddoek om mijn hoofd wikkelde was speciaal ingehuurd, het is een kunstje wat niet iedereen beheerst. Hij wikkelde de doek zo strak om mijn hoofd, dat het niet bepaald plezierig aanvoelde. Uiteindelijk zag het er wel mooi uit.

Daarna had ik nog een gesprek met iemand, maar halverwege werden we bijeen geroepen in de hal. We trachten ons gesprek nog af te ronden, maar onze namen werden omgeroepen, enfin nadenken en het gesprek fatsoenlijk afronden lukte niet.
In de hal was een plek gemaakt met een altaar met beeldjes, bloemetjes, olie lampjes en kokosnoten. Er werd een lied gezonden en Amar begon met een ritueel, er werd aan mij gevraagd om mijn schoenen uit te doen, even later werd ik naar voren gehaald en de schaal met olie lampjes werd in mijn handen gedrukt. Daar stond ik, ik probeerde maar een beetje plechtig naar het beeldje met de grote ogen te staren. Waarna Shivali me in fluisterde dat ik de schaal rondjes moest laten draaien. Ik dacht ik hoop dat ik de goede kant op draai, ik heb wel eens gehoord dat dat ook belangrijk is. Na een aantal minuten kwam er aflossing van Prashant. Hij had de schaal nog niet overgenomen of het lied eindigde. Ik zag aan zijn lichaamshouding, oh shit en wat nu. Ook hij kreeg wat instructies hoe het ritueel af te ronden.
Als laatste werd een kokosnoot stuk geslagen. En ja hoor je raad het al ik moest ook weer naar voren om een kokos noot stuk te slaan. De vraag is hoe hard moet je slaan, vorig jaar met de auto sloeg ik zo hard dat Rakesh onder de kokosmelk werd gesmashed. Dit wilde ik de dames naast me in hun mooiste kostuums toch niet aan doen. Dus enigszins beheerst sloeg ik hem op de steen, waarna hij niet barstte, een tweede klap brak hem, en met een beetje moeite kon ik hem open breken. Allen de harde schil ging eraf en de kokos bleef heel. Terug naast mijn collega's zei Vijay dat deze manier van breken niet vaak voor komt en dat men er extra voorspoed aan toe dicht. Tja wat je nou ook maar weer allemaal onbewust te weeg kan brengen.

Het uur van de competities werd aangekondigd, rangoli, bloemschikken, en een poster maken. Ik liep wat rond en heb een ieder wat aandacht gegeven. Ik heb de diverse technieken van het maken van een rangoli aanschouwd. De echte kunstenaars doen het allemaal met hun handen. Anita is de topper, ze mengt de kleuren en creëert schaduw effecten. Het is knap wat ze doet maar ik vind de traditionele figuurtjes ook erg mooi. Er was ook een team dat een modern topic aanvoerde, abortus en de rechten van een vrouw en dat verwerkt  tot een groene toekomst. Al met al een zeer serieuze boodschap. Gelukkig zat ik niet in de beoordelingscommissie.

Amar die enkele rituele handelingen verricht voor het altaar.

De zingende collega's om me heen terwijl ik met een schaal met olie lampjes rondjes stond te draaien voor een altaar.

De Rangoli symbolen worden gemaakt met gekleurd poeder. Ze starten met een tekening met een krijtje op de grond, daarna begint het monniken werk door met uiterste precisie het poeder binnen de lijntjes te strooien. 

Een creatie van bloemblaadjes

Aniket heeft me uitgelegd wat er allemaal te zien was in deze creatie, het was zo'n grote hoeveelheid aan symboliek dat ik het helaas niet allemaal kan reproduceren, wat ik heb onthouden is dat het twee vogels zijn met twee olie lampjes aan beide zijden.

Run Beyond Yourself 2

Gisterochtend was het zover. De dag van de wedstrijd, ik heb afgelopen 6 weken naar dit event toegewerkt. Het was algemeen gekend dat ik in gedachten had om een snelle tijd neer te zetten. Zaterdagavond hadden we nog een feestje bij Annette en Reinhard. Ik heb de alcohol laten staan na het welkom glaasje champagne.
Het eten was erg lekker, echter niet de pasta, waar iedereen het altijd over heeft. Nou had ik slechts 10 km op het programma, dus een enorme hoeveelheid colidraten is niet nodig. Ik ben om kwart over elf naar huis gegaan. De volgende ochtend stond de wekker om kwart over vijf. Op de fiets naar BMCC ground, de heuvels voelden al pittig, en dan te denken dat ik daar straks full speed over heen wil rennen.

Mijn plan was een split level te lopen, relatief rustig begin en de tweede helft de winst te pakken. De heuvels op niet al te veel energie te verspillen en het tijdverslies bergafwaards weer goed te maken. Ik heb de wedstrijd volgens mijn plan gelopen. Ik kwam moe over de finish maar niet totaal uitgeput. Mijn hartslag was hoger dan in de training de laatste tijd. Kortom een wel hebalanceerde race gelopen.

Eind tijd was 45 min en 36 seconden. Dit is ongeveer wat ik verwacht had, je hoopt natuurlijk altijd op meer. Over de afgelopen jaren heb ik slechts 2 keer harder gelopen. 2009 dam tot dam race en een training een paar jaar geleden in de bossen bij Bussum. Als het vlak was geweest had ik wellicht ook deze twee kunnen verslaan.

In de overall einduitslag ben ik 7e geworden van de 800 deelnemers, en ik ben 1e geworden van de 40 plussers. Ik moest op het podium komen en kreeg als prijs een paar hardloopschoenen. Geweldig maar van de andere kant denk je er zijn zoveel mensen die die schoenen beter kunnen gebruiken dan ik. Wel mooi er komen vele mensen op het podium, maar toen ik daar stond was er een groot gejuich, dit is de mooiste waardering die je kunt krijgen. Jammer dat ik deze vrienden binnenkort achter moet laten.

Na de wedstrijd op de fiets naar huis, kom nog wat hardlopers tegen, er is er zelfs 1 die me laat stoppen om me te feliciteren en te vragen hoe met onze groep mee te kunnen lopen. Een motor fiets die al pratend een kilometer naast me blijft rijden.   

Run Beyond Yourself

Mijn hardloopmaten zijn een geweldige uitdaging aangegaan. Het begon 20 april, een extra facebook groep werd aangemaakt, get the 10000. Ja heel ambitieus, tot op dat moment deden aan de events 200 mensen mee. Een enorme stap. Men wilde groter worden dan de officiele marathon in Pune. Men wil dat de gemiddeld luie Indier gaat hardlopen.
In een stroomversnelling werden plannen gemaakt, hoe moet het heten, hoe regelen we sponsors, hoe selecteren we een NGO. Hoe komen we op 10000, training ondersteuning, reclame borden en een heuse persconferentie. Echt heel actief is er door deze groep vrijwiligers gewerkt om het zo groot mogelijk te maken. Afgelopen zondag sprak ik Nikhil, hij is de grote kartrekker, hij blijft altijd zo bescheiden, en dit siert hem. Maar nu begint hij toch wel nerveus te worden, hij is zo gedreven dat hij het goed wil doen.
Ik weet niet precies hoeveel inschrijvingen men heeft, ik heb gehoord 4000. Een hele knappe prestatie, ik denk dat ze ook heel wat opbrengst zullen hebben. Men heeft gekozen het KEM ziekenhuis te sponseren.
Morgen is de expo, kunnen sponsors en NGO's hun verdiende aandacht krijgen. En zondag is het race day.
De groep die ik train moest ik ook motiveren, ik dacht als ik mezelf een doel stel dan helpt dit wellicht de motivatie. Ik heb aangegeven dat ik de snelste tijd wil lopen op 10 km die ik tot nu toe heb gemeten met mijn garmin. Ik heb het Horloge nu 5 jaar. Enthausiast als iedereen is vragen ze natuurlijk direct of het mijn PR is, dan moet ik ze toch vertellen dat ik iets harder liep toen ik 18 was.
Nou ik ben benieuwd of ik zondag in 45 minuten de 10 km af kan leggen. Het is wel snel, en wat het extra moeilijk maakt is dat er heuvels in het percours zitten.

Nieuw avontuur

De tijd in India zit er binnenkort op. We hebben besloten om ons levensavontuur voort te zetten in Bahrain. Dat is wel even iets anders, India nu volop groen verruilen voor een zandbak. Als kind mocht ik altijd graag in de zandbak spelen. Dus dat zal in Bahrain ook wel lukken. Het plan is om te gaan werken in Saoedi Arabie. Saoedi leek ons geen geschikte plek om te wonen. Er zijn nogal wat beperkingen voor vrouwen.

Het is bijna niet te geloven maar ik heb het gevoel dat ik alle klungelligheden van India ga missen. Het is vaak ergernis maar minstens zo'n grote bron van vermaak. Vandaag zag ik nog een vrouw het gras plukken in het park. Kun je je toch haast niet voorstellen. Moet je je eens gaan indenken dat ze je een mandje in de hand geven en zeggen ga jij vandaag het gras op het voetbalveld even kort maken. Ga maar plukken, ga maar zitten, begin nou maar.

Gisteren zat ik met Santosh in de auto, het begon een klein beetje te regenen. De voorruit was zo vettig dat je geen hand voor ogen zag. Ik zei tegen Santosh dat de ruit vies was, hij zei nee, het zijn de ruiterwisserbladen, en maandag of dinsdag gaat de auto naar een service beurt. Ik zei nee die ruit is vies, als we thuis zijn maken we hem samen even schoon, met schoonmaakspullen van madam. Uiteindelijk zei hij OK. Stapvoets reden we de laatste kilometer naar huis. Nou ik had gelijk hoor een beetje glas-ex en de ruit was weer brandschoon. Hij heeft me toen wel drie keer bedankt.

Die koppigheid en eigenwijsheid doet me denken aan 1 van mijn eerste gesprekken met Jeff na 1 of 2 maanden in India. Jeff zei Indiers zeggen nooit nee, met als gevolg dat ze het gevoel hebben dat ze altijd gelijk hebben. En als je dan daar tegen in gaat kom je in een grote discussie.

In Bahrain en Saoedi ben ik nog niet van dit gedrag af, veel mensen die er werken zijn van oorsprong Indiers. De ervaringen van afgelopen twee jaar zullen me hopelijk goed van pas komen. Ik ga in ieder geval weer gewoon zelf auto rijden, lijkt me lekker, maar ik ben nu ook wel gewend aan s'ochtends in de auto even relaxed de krant lezen. He bah wat klinkt dat verwent, dit is het ook vreselijk verwent. Voor Gerlinde zou het ook wel wennen zijn, moet je eens voorstellen moet je je eigen boodschappen weer gaat tillen. In India raak je wel heel erg verwent.

We gaan het nog missen.

Ik kijk ook wel heel erg uit naar goede winkels, goed internet, goede wegen, betrouwbare elektriciteitsvoorzieningen. En boven alles kijk ik natuurlijk uit naar die nieuwe baan, een pracht kans in mijn leven. De Saoedische Engineering afdeling structureren en laten groeien naar minstens de dubbele omvang.

Ambassade

Iets langer dan een maand geleden ben ik begonnen om een reis naar Saoedi Arabie te regelen. Als eerste had ik een uitnodigingsbrief nodig. Dit had ik binnen twee dagen rond. Ik werd optimistisch, ik vroeg aan de traveldesk op mijn werk hoelang visa voor Saoedi duurt, men gaf aan 3 dagen maar omdat ik geen Indier ben is het wellicht veilig om 2 dagen speling te houden. Gerlinde en Anne-Marie hadden hun verjaardagen rond die tijd, dus ik nam nog wat extra marge en plande een reis. In totaal 11dagen vanaf het moment van plannen, ik dacht geen zorgen. Inmiddels weet ik dat je in India dit soort zaken bijna dagelijks moet blijven pushen. En dit deed ik, maar ondanks alles, kwam er twee maal een verzoek om meer papieren en je raad het al ik heb mijn reis moeten afzeggen. Gelukkig heeft Honeywell de mogelijkheid om dit vrijwel kostenloos te doen. Kost slechts wat administratie kosten. Daarna heb ik met iets lagere frequentie gevraagd waarom het nou niet afgerond werd. Beetje bij beetje, krijg je iedere keer iets meer informatie, soms wat onjuiste informatie. Het laatste wat ik heb gehoord dat men op de ambassade het personeel heeft vervangen. De nieuwe ploeg is niet in staat ook maar 1 Visum af te geven. Dit is trouwens een groot probleem op mijn werk omdat een groot deel van het werk in Saoedi wordt gedaan door Indiers. Na een maand begin je je ook zorgen te maken over je papieren, paspoort, residential permit en mijn HTS diploma waren ergens. Ik moet er toch niet aan denken dat dat kwijt raakt. Nou ben ik over het algemeen niet zo'n zenuwpees maar als je Indiase collega, zijn zorgen uitspreekt over zijn papieren die niet in zijn bezit zijn, dan begint er bij mij toch ook wel iets te kriebelen.
Gisteren verliep mijn uitnodigingsbrief, dit betekend dat je opnieuw kan beginnen. We hebben nu een reis naar Bagrein geregeld, we hebben een vergaderzaal geregeld en de Saoedi werknemers moeten nu maar naar Bahrein komen. Ik heb mijn papieren weer terug. Komt het toch nog goed.
Ik ben benieuwd, het is voor mij de eerste keer in Bahrein. Maandag vertrek ik.

Pune city

Het huis ontvlucht om de herrie van de slijptol te verwisselen voor claxonnerende auto's in de stad.
In Nederland zien we de laatste jaren een nieuwe ontwikkeling van eco vriendelijke huizen. Volgens mij bestaat dit eco vriendelijke huis al iets langer. Het grappige was dat nadat ik de foto had gemaakt, liepen ons twee meisjes voorbij. Ze stopten en zaten naar de over kant van de weg te kijken. Ik zag ze denken, ik zag ze zoeken, wat is daar nou voor speciaals.

 Even verder kwamen we in een gedeelte van de stad waar men boeken verkoopt. Veel tweedehands boeken, maar ook nieuwe. Leuk gezicht om te zien hoe de studenten iets van de prijs proberen af te praten.
Wat die man in die linker winkel aan het doen is, is me een raadsel.

En dan al die afkortingen, het is toch om gek van te worden.

Even verder komen we in de buurt van de tempel op Laxmi road. Laxmi was de godin van de welvaart. En de tempel is volgens mij dan ook 1 van de weinige waar de beelden zijn belegd met echt goud. Helaas hebben ze dan voor de veiligheid afgelopen zomer een enorme betonnen muur om de tempel gemaakt. De agenten zaten gezellig te keuvelen op een stoel naast de muur. Ze hadden alle vijf trouwens wel een enorm geweer op hun schoot liggen.

We liepen een klein steegje in naast de tempel, en daarna kwamen we op een plek waar ze veel tempel prullaria verkopen. Allemaal uiterst kleine winkeltjes. Deze in de trapkast zag er wel heel leuk uit. De mevrouw hing een beetje onderuit op haar stoel, toen ze zag dat ik een foto ging maken ging ze even recht zitten. 

Even stilte

Het was vanmorgen weer erg lawaaierig bij ons op het terras. De buren waren weer eindeloos aan het slijptollen. Na een uur vluchte Gerlinde naar binnen en ik de natuur in.

Een duif op een stronk. ik vind de compositie mooi.

Beestjes in het water, de vorige keer dat ik hier was was alles kurkdroog, maar na alle regen van afgelopen week staat het hele gebied blank. Deze beestjes kunnen heel hard zwemmen, moet je eens kijken naar die propeller aan de linker kant. 

Bij iedere voetstap kijk ik altijd waar ik mijn voeten neerzet, en dan vlak voor je een struik waar je beter met een boogje omheen kan gaan..

Ik heb gewoon lekker even genoten van de stilte om me heen. Toen ik thuis kwam waren de buren nog steeds aan het slijpen, we hebben binnen even gegeten en zijn de stad maar eens ingegaan.