Festival

Het is weer festival periode in India, het ene na het andere festival vindt plaats. Dit is ook een goede tijd om te trouwen. Vandaag was er een echtpaar die een foto shoot aan het doen was op het binnenterrein van het kantoren complex waar ik werk. Het ziet er inderdaad heel verzorgt uit maar om daar nou je huwelijksfoto's te maken. Best grappig om al die mensen in vol ornaat te zien poseren.
Vanavond toen ik naar huis ging was er een dans event aan de gang op een openlucht theater plekje voor het kantoren complex.

Wandelen

Ik wilde Gerlinde een plekje laten zien waar ik alleen was geweest toen ze in Nederland was. We hebben ons laten afzetten bij de Gate van het ARAI terrein. We waren nog maar net uit de auto en er kwam een groep met kinderen aangelopen. Op een afstandje konden we al horen dat ze aan het oefenen waren met Engelse zinnetjes. "What is your name?". Best schattig maar ik had er niet zoveel zin in, we zijn het paadje ingelopen wat ik in gedachten had. Na 3 keer te zijn afgeslagen begon ik te twijfelen, hoe kom ik op dat leuke plekje. De omgeving was best mooi maar anders dan de vorige keer.

Ik zei tegen Gerlinde we moeten naar rechts we zitten veel te ver aan de linker kant van de berg. Ik had dit nog niet gezegd of we zagen Santosh in de auto. Het was een hele korte wandeling, maar we hebben wel genoten. Ik heb helaas dat ene plekje niet aan Gerlinde kunnen laten zien.

Nou heb ik nog iets voor de volgende keer.

Geuchien

Iedereen kent mij als Guus, echter in mijn paspoort staat Geuchien. Geuchien is een drentse naam welke al lang in de familie zit. Ik heb een paar jaar geleden mijn stamboom zitten uitpluizen. De verste voorvader die ik kon vinden heette ook Geuchien, een boer  (keuter houdende 2 peerden) uit Schrapveen geboren plusminus 1730. Best gaaf dat je die naam mag dragen.

Toen ik geboren werd wilden mijn ouders me Geuchien noemen, Berend was echter zo verstandig om een andere roepnaam te kiezen. Dezelfde naam als je vader lijdt alleen maar tot verwarring. Nou die verwarring is nog steeds aanwezig, bij de immigratie papieren vindt men het maar lastig dat de naam van de vader gelijk is aan je eigen naam.
Onlangs heb ik mijn eerste expense report gemaakt in India. Ik kreeg een paar dagen na het invullen een mail dat de betaling was mislukt. De naam Guus Vogelzang kwam niet overeen met de naam van het bank account. Bij de bank heeft men mijn naam uit mijn paspoort overgenomen. Tja dat is India er wordt meer naar namen en adressen enzo gekeken dan naar je account nummer.
Ik heb daarna een mail gestuurd naar HR of men mijn naam kan wijzigen in het expense systeem. Met op de tweede regel het verzoek of men er voor wil zorgen dat niet mijn mail adres en dergelijke wordt aangepast.
Je raadt het al zoals iedere Indier leest men alleen de eerste regel van een mail, de tweede regel verander mijn mail adres niet, is niet doorgekomen en deze is dus ook gewijzigd. Vandaag was het de een na de ander, hebben we een nieuwe medewerker, wat is er gebeurd?
Ik geloof dat mijn oude mail adres nog wel werkt, alleen is de naam in beeld anders, kortom lekker verwarrend.

Onze Hinde leraar Kumar vertelde dat hij eigenlijk Johendra heet. Hij vertelde dat er bij de administratie van de universteit waar hij studeerde iemand een streep door zijn voornaam heeft gezet. Vervolgens kwam dus de helft van zijn volledige naam op het diploma. Daarna heeft de overheid dit op een of andere manier overgenomen en staat hij nu overal geregistreerd als Kumar. Bizar verhaal kun je je in Nederland toch niet zo goed voorstellen.

Satara Hill Marathon

Vandaag was het zover, de tweede halve marathon in mijn leven, en de eerste in India. Ik had niet een gemakkelijke uitgezocht, het was een heuse hill marathon. Gisteren ben ik naar Satara gereden, ongeveer 2.5 uur in de auto. Ik had eigenlijk in gedachten om nog even bloemetjes te kijken op het KAAS plateau. Anne-Marie had nog een buitenschoolse activiteit, en een Mc donalds lunch afspraak. En we hebben maar 1 Santosh dus vertrok ik vrij laat. Toch was ik iets na vieren al in Satara, ik dacht even het startnummer ophalen en dan naar de bloemetjes. Maar ja ik had het natuurlijk kunnen weten, ik was niet de enige die het startnummer kwam ophalen. Ik had een mooi briefje gekregen via de email met mijn inschrijf gegevens, toen ik dit echter overhandigde, vroeg men mij naar mijn BIB nummer. Tja ik heb wel een email langs zien komen met een BIB nummer, maar deze had ik niet geprint of uit mijn hoofd geleerd. En waarom zet je een BIB nummer niet op je inschrijvingsbewijs  als dit het enige belangrijke nummer is. Goed er was een vriendelijk meisje met een inschrijvingslijst en heeft een paar minuten lopen zoeken naar mijn naam en zij gaf daarna mij m'n BIB nummer. Ik dacht ha klaar, op naar de bloemetjes. Waarna het vriendelijke meisje achter me aankwam en zei dat ik nog in een andere rij moest gaan staan. Een kwartiertje later ben ik aan de beurt, om de chip voor op mijn schoen te laten controleren. Hij werkt, waw. Toen kwam dokter xxxx naar me toe gaf me vriendelijk een hand, hij vroeg of ik Guus was, en vervolgens leidde hij me naar een camera ploeg. Ik moest een waar interview geven. Het is toch wat als er een buitenlander naar Satara komt om te rennen. Vervolgens zei dokter xxxx tegen me: "je komt toch wel naar mijn speech" ja dan kun je ook geen nee meer zeggen. De bloemetjes had ik inmiddels uit mijn hoofd gezet. De speech was door een gevlogen hardloper, ik heb nog niet vaak iemand zo motiverend horen praten. Ik kon hem helaas niet verstaan, hij sprak Hindi.

Race day.
Ik dacht dat we thuis harde bedden hadden, nou het kan harder. Als ik op mijn rug lag dan voelde ik mijn stuitje en als ik op mijn zij lag dan voelde ik mijn heupen. De betonnen vloer lag wellicht comfortabeler. Na een slechte nacht rust ben ik een kwartier voor de wekker om 4:45 opgestaan.
Voor het hotel even op de loopmaatjes uit Pune gewacht en daarna gezamenlijk naar de start. 5 minuten voor de start begon het te regenen, heel hard. De race ging lekker, ik heb geprobeerd me in te houden, er zat een lange klim in het parcours, en aangezien ik niet naar de bloemetjes was geweest had ik geen flauw idee hoe steil en hoe lang. Lekker gecontroleerd kwam ik boven, op het plateau 6 km gerend en daarna de berg weer af. Het was een aardige aanslag op mijn enkels, lange stukken was er geen asfalt maar een soort steenslag van stukken steen van een centimeter of tien.
Over de finish gekomen verbaasde ik me over mijn tijd 1 uur en 46 minuten, dat is maar 5 minuten langzamer dan 2 jaar geleden in Amsterdam, en dat was vlak.
Bij terugkomst was het terrein 1 grote modderpoel, er stond 5 cm water op het hele terrein. Ik was een beetje aan het napraten, toen ik plotseling mijn naam hoor en naar voren wordt geroepen, ik moest op het podium komen, samen met een Keniaan en een Amerikaan. Er waren drie buitenlanders en dit is blijkbaar heel bijzonder in Satara. Op het podium wordt me gevraagd een woordje te richten tot de menigte, ik schat zo'n 400 man. Toen ik vertelde dat de hoogste berg in Nederland 100 m is en dat deze heuvel van vandaag wel even wennen was, moest iedereen hard lachen. Leuk zo'n succesje. Daarna werd ik gehuldigd, ik weet niet waarvoor, ik denk: BESTE NEDERLANDER, ik kreeg een ware bokaal, sjaal en ik had al een medaille. Ik moest gaan zitten op een bank op het podium, waarna de ene na de andere fotograaf kwam. Ik heb nog even proberen te babbelen met de Keniaan maar zijn engels was belabberd, het enige wat ik heb begrepen is dat hij 6e is geworden, dat hij baalde want hij ging voor het prijzen geld, en dat hij niet gewend was om in de regen te rennen. Hij had trouwens een tijd van 1 uur en 16 minuten, dit is wel heel snel. Na een uur lang handen geven en foto's maken ben ik er tussen uit gepiept, het is Bart's verjaardag en ik wilde op tijd naar huis.

Bhuleshwar

Vandaag hadden we een dag vrij, het is de geboorte dag van Gandhi. We besloten om een Geocache te doen bij de Temple Bhuleswar. Bhuleswar temple is een hele oude tempel (1200), later is er nog een fort omheen gebouwd maar hier was weinig van over. Toen we bijna bij het fort waren lagen er erg veel stenen op de weg. Deze zijn wellicht los gespoeld door de hevige regen van afgelopen nachten. Afgelopen nacht en de nacht ervoor in beide nachten 30mm regen. Santosh noemt deze regen de olifant, het is de laatste regen van de monsoon en is wat heftiger dan afgelopen maand. De cache hadden we snel gevonden, de inhoud van het doosje was erg nat, we hebben het te drogen gelegd en hebben lekker genoten van het uitzicht. De tempel had erg veel beeldhouwwerk, zeker de moeite waard om te bezoeken. Op de terugweg van het Fort was de weg weer schoon alle stenen waren opgeruimd. Ik heb Santosh nog een stukje laten omrijden door het binnenland. Dan zie je weer een heel ander India.

 Op weg terug naar huis hebben we genoten van het platteland.

Bijna terug bij Solapur highway zagen we een prachtige lucht. helaas is het op de foto niet zo goed te zien als in het echt maar er waren regenboog kleuren te zien rond een gat in de wolken.

Running

Gisteren was het weer tijd voor het einde maand event. Voor de gelegenheid niet bij Pune university maar bij oxford golf court. Prachtige omgeving, wel omhoog en omlaag. 3 keer berg af en daarna weer berg op. De afstand was 14 kilometer. Iedere afdaling en beklimming was ongeveer 120m hoogte verschil. Bij iedere fotograaf langs de kant van de weg heb ik mijn best gedaan om te lachen, ze maakten alleen foto's als ik bergop aan het rennen was, dus dat lachen, is als een boer met kiespijn. Over pijn gesproken, ik voel mijn benen behoorlijk vandaag. Maar zoals mijn hardloop maatje zegt: "who pain loves, is never alone".

Zoals je ziet de naaste concurentie op een flinke achterstand gezet. Al met al een mooi voorbereiding op de wedstrijd voor komend weekend, Satara hill Marathon, ik ga 1/2 marathon doen in Satara. 

Omhoog of omlaag

Het valt me op dat in India ontzettend veel mensen niet weten hoe de knopjes van een lift werken. De vraag is als je naar beneden wilt, druk je dan het knopje met het pijltje omhoog in of het knopje met het pijltje omlaag. Als je dit leest zul je bijna in verwarring raken.
Als je in India 5 verdiepingen omhoog moet dan stop je in ieder geval op iedere verdieping, de oorzaak is dat er altijd wel iemand op het verkeerde knopje heeft gedrukt. De lift stopt, er gaat niemand in of uit en je gaat naar de volgende verdieping. Het maakt niet uit of je nu op het Honeywell kantoor bent of in de supermarkt overal drukken ze de verkeerde knopjes in.
Eergisteren gingen we Thomas ophalen bij een feestje, het feestje was bij een soort evenementen hal speciaal voor kinderfeestjes op de tweede verdieping. Er was ook een lift bediende, we lopen na afloop van het feestje naar de hal met liften, de bediende drukt op het knopje. Na een paar minuten denken we waarom komt die lift niet. Wat blijkt heeft de liftbediende op de verkeerde knop gedrukt. Je zou toch denken men de liftbediende het kunstje wel zouden leren. Helaas, we hebben uiteindelijk het knopje met de pijl naar beneden zelf maar ingedrukt. Dit is natuurlijk wel een beetje veel gevraagd voor ons, we zijn inmiddels gewend om helemaal niets meer zelf te doen.