Transport

We zijn van Delhi naar Agra gereden.Volgens het reis schema zou het 4 uur duren, na ongeveer 6 uur waren we op de plaats van bestemming. Het was druk onderweg, vele mensen gaan naar hun ouders om Diwali te vieren. Ze zitten met veel te veel mensen in een riksja of een vrachtauto, ze zitten ook boven op een bus. Als een bus langs rijd dan klimmen ze al rijdend via de achterkant omhoog naar het dak.

Hij is zo vol dat de voeten er niet meer inpassen

Als je allemaal je linker schouder naar voren doet en je rechter naar achteren dan past er 1 extra op het bankje. En dan uren op weg van de stad naar het dorp waar je ouders wonen,

Daarnaast wordt er veel vervoert op vele manieren. Suikerriet op een kar achter een trekker, het suikerriet is zo opgestapeld dat het ongeveer 1.5 rijstrook breed is, als de kar door een kuil rijdt dan schud het geheel erg heen en weer.

Het is natuurlijk ook een prachtig moment om handel te drijven, je wilt natuurlijk wel iets meenemen voor je naasten. Maar hoe breng je de handel naar je verkoop stalletje.

Op de brommer.

Melk bussen op de brommer

Met paard en wagen worden vooral veel groente naar de stadjes gebracht. Wat me trouwens opvalt in India dat men altijd boven op de groente gaat zitten als dit wordt vervoert, nou dit verklaart dus al die beurse plekken op de groente.

Op de fietskar kun je natuurlijk ook prima van.alles vervoeren.

Op een kameel

In een fiets riksja

In / op een fiets riksja passen ook heel goed dozen.

Al met al zie ik steeds het zelfde, maakt niet uit hoe groot of hoe klein het vervoermiddel is men plaatst er twee keer zoveel spullen op dan dat men in Nederland zou doen. Buigen of barsten.

Rennen in Jaipur

Vandaag 16km gerend in Jaipur. Ik raakte de weg kwijt, kwam in achterstandwijken De mensen keken vreemd, kinderen renden met me mee, mensen moedigden me aan. Uiteindelijk kwam ik bij een bergpad, kinderen riepen,"where are you going?", ik had geen idee, dus zei ik Jaipur. No not good, ze renden achter me aan, sir no good, na een paar honderd meter de bergen in gaven ze op. Boven kwam ik op een weg, links of rechts?
Ik heb links geprobeerd, na 500m kwam ik een scooter met twee jongens tegen. Ik vroeg welke kant Jaipur was, ze keken verbaast, en ik zag ze denken arme man volledig de weg kwijt zonder vervoermiddel. Ze zeiden dat ik de verkeerde kant opliep, Ik ben omgedraaid, de jongens haalden me in en gingen een stukje verder van het uitzicht genieten. Daarna boden ze me hulp aan, ik gaf aan dat ik wilde hardlopen. Bij het fort aangekomen hadden de jongens voor mij aan de guard bij de poort de weg naar Jaipur gevraagd, en boden vervolgens weer hun hulp aan. Ontzettend aardig en bezorgd. Ik vond het pad naar beneden, het was een slingerend steil weggetje, te steil om te hard te lopen. Beneden maar een op mijn horloge gekeken welke kant het hotel was, best handig een horloge met GPS, de peil wees me weer door prachtige smalle straatjes, mooi versiert met de middelen die men heeft. Een straat was versiert met TL balken welke ritmisch tussen de huizen waren gespannen. Mijn horloge gaf aan dat het hotel 200 m naar links was, ik liep de ene na de andere doodlopende straat in, wederom kwam hulp van een jongen op een brommer welke me uit de wijk heeft geleid.
Deze ontzettende behulpzaamheid kenmerkt de mensen in India, fantastisch.

Met links mikken

Het schema om de toiletten reinigen op mijn werk geeft aan dat men iedere anderhalf uur een kwartier aan het poetsen is.
Nou daar heb je mooi weer een paar man aan het werk. Maar waarom zo vaak, in nederland gebeurd dit maximaal een keer per dag. En in India staat er ondanks al dat poetsen altijd een plasje onder de pispot. Ik denk dat dit komt omdat ze met 1 hand moeten plassen, en dan ook nog met je linker.
Ik heb eens overwogen om het te proberen, maar toch maar niet gedaan, wordt bijna zeker een kliederboel.

Bus day

Santosh zegt tegen me:  "het is bus day". Ik denk wat zal hij nou bedoelen? De indiers zeggen buzz, als je moet stoppen. Maar ja wat is dan buzz day.
Uiteindelijk bleek het een dag te zijn om openbaar vervoer te promoten. Men heeft 1500 extra bussen ingezet. Riksjaas rijden niet of nauwelijks op bus day.
Het zag er op 1 november rustig uit en er waren zeer veel bussun, soms wel 10 achter elkaar. Je kan natuurlijk alles lekker overdrijven.

Op weg naar huis

Ik zat vandaag in de auto naar huis en ik dacht: "Santosh heeft geen haast vandaag". We reden op Nagarroad, dit is een brede doorgaande weg, je kunt er met drie a vier voertuigen naast elkaar rijden. Ik keek op de snelheidsmeter en we gingen iets langzamer als 40 km/hr. De auto's en bussen haalden ons links en recht al toeterend in. Als ze ons voorbij waren dan sneden ze ons lekker af om vervolgens langs een volgend voertuig te glippen. We praten wat over de plannen van het weekend, Santosh wil dit natuurlijk graag weten zodat hij wellicht thuis ook kan vertellen wanneer hij thuis is en wanneer niet. Santosh was zoals gewoonlijk lekker aan het slingeren, dit zorgde ervoor dat de auto's die ons probeerden in te halen en in het nauw werden gedreven nog harder gingen toeteren. Ik zit me al tijden af te vragen waarom Santosh zo slingert, is het om anderen een les te leren, of om wat ruimte voor je zelf te verwerven of heeft hij het gewoon niet door. Hier zal ik wel nooit achter komen.
Opeens kreeg Santosh haast hij haalde auto's in op de kruispunten, hij ging als van oud iedereen afsnijden, nu toeteren auto's naar ons omdat ze in het nauw worden gedreven. We reden ook met hoge snelheid het tolhuisje voorbij. Santosh kwam 100 meter voorbij het tolhuisje tot stilstand. Hij is terug gelopen om te betalen. Ja die tol is iets merkwaardigs. Er zijn drie kleuren kentekens, een witte is van Pune, deze hoeven geen tol te betalen bij de tolhuisjes, het zit bij hun wegen belasting in. Daarnaast zijn er gele voor Maharashtra en zwarte voor India, met zo'n kenteken betaal je geen belasting voor de kantons in Pune, iedere keer als je een kanton binnen rijd dan moet je 15 rupee betalen (0.2 euro). De laatste tijd nemen we op de terugweg altijd een route door een kanton, hier is het verkeer iets rustiger. De gemiddelde Indier staat blijkbaar liever in de file dan 15 Rupee betalen.
We rijden een stukje verder, en er Santosh had nog steeds haast, er was een klein gaatje tussen een dikke steen op de weg en een vrachtauto. Santosh klapte de buiten spiegel in en we konden weer drie auto's voordringen. Die dikke steen lag trouwens op de weg om een touw aan vast te maken om een een zeil boven de stoep te hangen. Dit zeil is het huis van mensen. Deze mensen stonden met een glimlach naast hun zeil te kijken naar onze manouevre.
We moesten nog 1 km voordat we thuis waren, opeens komt de rust weer terug en Santosh rijdt weer met 40 km/hr over een brede weg waar een zee van ruimte is.
Tja het is maar goed dat ik niet zo'n observator naast me had in Nederland, anders waren erwellicht ook zulke lullige verhalen gekomen.

Cheque

We moeten onze vakantie betalen. Gerlinde zei tegen me wil je een cheque schrijven dan breng ik hem naar de travel agent. Ik zei ik betaal wel met internet bankieren dan hoef je niet een uur in de auto te zitten. Gerlinde zei nog maar al mijn vriendinnen betalen met een cheque.
Ik start het internet bankieren op en kom tot de conclusie dat de naam van het bedrijf te lang is voor het invoer veld van de internet pagina. Uit ervaring weet ik dat het precies moet kloppen anders wordt het geweigerd. Dan toch maar een cheque schrijven. Gerlinde heeft de dag erna de cheque afgeleverd.
Vandaag kregen we een email, met het verzoek een nieuwe cheque te schrijven. De vorige cheque was geweigerd, de reden is: ik had opgeschreven tweehonderdvijftienduizen rupee only, dit had moeten zijn twee Lakh en vijftienduizend rupee only.
Het is toch om gek van te worden. Dit is toch niet fout, dit is gewoon omdat je niet wilt.
Om een gevoel bij de getallen in India te krijgen is trouwens erg lastig. 1 Lakh is 100.000. het volgende getal is crore = 100 Lakh. Als je gewend bent aan een talstelsel dat met drie nullen omhoog gaat dan moet je wel erg nadenken hoeveel nou bijvoorbeeld 10 crore is.
Een ander absurd ding is dat je op een cheque achter het bedrag moet zetten "rupee only". Alsof het bedrag bijna niets is.  

Casual friday

In India zijn veel mensen traditioneel gekleed. Op kantoor hebben de meeste mannen een nette broek met een overhemd als in ieder ander land. De meeste vrouwen hebben een traditionele kurta aan op kantoor. Op vrijdag is het kleding voorschrift casual. De operationele managers komen in spijkerbroek en een polo. sommige vrouwen komen ook in een spijkerbroek met een blouse.
Ik moet er nog steeds s'ochtend bij nadenken om op vrijdag een spijkerbroek aan te trekken. Vanochtend ben ik het in ieder geval niet vergeten.
Ik las een paar dagen geleden in de krant dat casual friday steeds belangrijker wordt in bedrijven. De mensen proberen met steeds vlottere en hippe kleren op het werk te verschijnen. Net als met alles in het competatieve India wordt het een wedstrijd. De krant schreef dat het zelfs zo erg is dat mensen niet goed weten wat ze aan moeten trekken en zich uiteindelijk op vrijdag ziek melden.
Moeilijk voor te stellen, bij ons zie ik nog weinig hippe kleren, of stylistische haren. Tja het blijven natuurlijk engineers, het zal wel overal hetzelfde zijn dat dit niet de meest modieuse mensen zijn.