Sportief

Vanmorgen heb ik mijn zaterdagochtend training gedaan. Ik probeer op zaterdagochtend altijd een nieuw gebied te ontdekken. Ik begon op Banerroad, tot mijn verbazing liep ik een fietser voorbij. Ik liep tempo 2 , dit komt overeen met ongeveer12 km per uur. Indiase mensen zijn niet zo sportief, de meeste verplaatsen zich op een brommer, en de enkeling die dan fietst haalt de 12 km/hr nog niet eens. Goed ik vervolgde mijn route en 100m verderop haalde ik weer een fietser in. Geeft je wel vleugels. Bij vidyapeeth maingate begon het rustige traject, weg van de drukke banerroad. Hier trof ik een bord tree care every saturday morning. Er liepen twee vrouwen met een blik een paar bomen wat water te geven. Het ging behoorlijk heuvel op, daarna weer naar beneden, lekker op snelheid, kom ik een poort tegen van een militair terrein, ik zie niemand en stuif lekker door. Enkele honderden meters verder was er weer een check point. Dit keer werd ik terug geroepen en een zijweggetje ingestuurd. Even later stonden er een paar roadblocks op straat. Ik zag aan de kant van de weg blast unit, ik dacht blij dat me die mannen me hebben terug geroepen, je zou toch perongeluk een op plek komen waar men aan het oefenen is. Ondertussen zie ik mijn ronde tijden korter worden, even denk ik zal ik een 10 km personal best poging gaan doen. Nee dat moet je niet doen je moet niet van iedere training een wedstrijd maken. Terug naar tempo 2, kom ik weer op de doorgaande weg. Het is Aundh road, tijd om terug te gaan naar huis. Ik kom langs wat viskramen, de lucht is zoals je die kent
 van alle viskramen, de vis is net bezorgt, de autootjes met ijs staan er nog, de vis zit nog niet onder een dikke laag vliegen, zoals ik het s'middag altijd zie als ik na het werk naar huis rijd. Bij de backgate van de University bedenk ik dat het leuker lopen is over het terrein dan langs de drukke weg. Ik heb onlangs een doorsteekje ontdekt langs een poortje ergens achter on onze society. Het is slechts 300 m langs de hele drukke university road, toen ik daar was ben ik een stukje gaan wandelen, ongelovelijk wat een stroom verkeer, geen plek om te lopen, dan zie ik achter de geparkeerde auto's wat ruimte en kan weer verder rennen. Daarna moest ik oversteken, deze truck ken ik inmiddels, je moet gewoon langzam gaan lopen en alle verkeer kronkelt om je heen. Bij het poortje bij de society moet ik door een soort kooi van prikkeldraad, hij is ongeveer 20m lang, net iets te laag om rechtop door heen te rennen, gebukt ren ik door de sluis van prikkeldraad. Nog 500m en dan ben ik thuis. Tja zo leer ik de buurt steeds beter kennen. Ik realiseer me dat ik een jaar geleden ook eens een blog had gemaakt en dat ik daarna besloot niet meer op straat te rennen. Nu weet ik dat je een gate gewoon in kan gaan en dat je dan in mooie rustige stukjes komt.

Handkar vervolg

Gerlinde kwam er achter dat een kennis ook zo'n handcar had geregeld. Ze vroeg hoe en waar. Ze zei oh gewoon in wakad bij een handkarmaker. Nou dat klinkt even iets eenvoudiger dan de knutselpartij bij ons huis. Dit heeft Gerlinde dus maar overgeslagen en heeft een kar bij de maker in wakad besteld. Kwaliteit zal wel iets minder zijn als je voor weinig geld iets koopt en niet geadviseerd wordt over dure huotsoorten.

Weekend

Anne Marie is vanochtend vertrokken naar Rishikesh, dit ligt in de Indiaase himalaya, ze gaat een weekje raften met school. Wij hebben vanavond een gala bal, ik moet in james bond tenue verschijnen. En Gerlinde als een bond vrouwtje, helaas heeft ze niet echt de leeftijd mee. Bart gaat stappen, tja en wat moet Thomas dan. Gerlinde begon al rond te bellen naar vrienden, maar iedereen is natuurlijk naar dat bal. waarop Thomas zei, ik kan toch gewoon gaan slapen als jullie weg zijn. We vroegen weet je het zeker, is dat niet eng, waarop hij zei, waarom. Tja hij al echt een grote vent. Ik ben benieuwd of hij morgen nog steeds blij is met deze keuze.

Shivaji Bhosale

Vanochtend op weg naar kantoor zag ik mensen met oranje petjes op, en ze droegen zo'n altaartje op een paar draagstokken, Daarin was een afbeelding van iets of iemand dat ik niet kon herkennen. Ook was het geheel met mooie bloem slingers versiert. Santosh zei tegen mij Shivaji festival. Even later kwam ik mannen met grote trommels tegen. Het was me duidelijk het is weer een van de vele festivals vandaag.
Op mijn werk tijdens de lunch toch meer eens gevraagd wat er wordt vereerd vandaag. Het gaat om een heerser uit de 17e eeuw, hij was een groot heerser en heeft een zeer groot aantal forten laten bouwen in Maharasthra, waaronder Lohagad waar ik al twee blogs aan heb gewijd. Ook vertelde hij me dat er een fort is gebouwd bij Alibad, het fort ligt in het water, je kan er alleen bij Eb naar toe, ook ligt het fort zo verscholen dat je de gate alleen kan zien als je er vlak voor bent. De beste man werd geroemd om zijn strategische inzichten. Shivaji is geboren in Shivneri dit is ook 1 van de forten welke ik afgelopen zomer heb bezocht.
Shivaji was born in the hill-fort of Shivneri, near the city of Junnar in Pune district around 19 Feburary 1630 to a Maratha(maratha)family .[4][5][6] Per legend, his mother named him Shivaji in honour of the goddess Shivai, to whom she had prayed for a healthy child.[7] Shivaji was born in the Kaukshik gothra.
wiki/Shivaji

Handkar

Gerlinde is een nieuw project begonnen, ze wil zo'n kar waarop de Indiërs groente verkopen. Het lijkt ons wel een leuke aanwinst, en ook leuk om later mee te nemen naar Nederland. Even voor de duidelijkheid heb ik een fotootje toegevoegd.

Gerlinde had al eens aan Santosh gevraagd of hij kon bemiddelen bij de aankoop. Gerlinde vertelde me dat Santosh had bedacht dat er zo'n kar voor ons gemaakt moest worden, geen tweede hand maar een nieuwe. Ik zat vanmorgen bij Santosh in de auto, ik vroeg hem of hij er vandaag met Gerlinde achteraan ging. Hij maakte me duidelijk dat zoiets een mannen zaak is en dat ik komend weekend met hem op stap moest. Ik heb Santosh duidelijk gemaakt dat hij Gerlinde mee moest nemen om iets uit te zoeken. Gerlinde snapte vandaag niet wat Santosh wilde, ze gingen naar de markt en Santosh ging bij iedere kar aanwijzen wat goed, slecht en duur was. Vanavond kwamen we daar achter, een beetje mis communicatie. Morgen gaan ze weer en Gerlinde gaat zeer geïnteresseerd foto's maken. Ik heb vandaag de hele weg gepraat over allerlei constructie methoden van zo'n kar, ik snapte zo af en toe een zin want het meeste was in Hindi. Grof weg zijn er drie soorten low cost, medium cost en high cost. Daarnaast heb je verbindingstechnieken van klinknagels tot moeren en bouten. Moeren en bouten is high cost, ik ben benieuwd, ik vind trouwens dat ze dit maar op zijn Indiaas moeten maken, we willen immers een traditionele kar.
Ook het type hout is van groot belang, het schijnt dat het standaard waaibomen hout na 2 jaar is verrot. Santosh noemde "Sagwuan" ik denk dat het Hindi is voor een bepaalde houtsoort. Je begrijpt het al toen we het gekscherende plan bedachten om zo'n kar te kopen hadden we ons niet gerealiseerd dat het zo complex zou zijn. Ik zou natuurlijk ook naar zo'n groente kar kunnen gaan en een bod doen op de groente inclusief kar. Er komen straks diverse mannen 12 dagen lang werken aan onze kar, van losse stukken ijzer en een paar fietswielen gaan ze zo'n ding fabrieken naast ons huis.
Althans dat denken we nu, wordt vervolgt.

Organic farming

Gerlinde en haar soroptimisten hebben een organic farming project opgestart. In het dorpje waar Gerlinde met regelmaat samen met dokter Sen wat medische zorg verleent. Men had ook wat financiële steun nodig voor het project. Gerlinde had via Claas en de Lions een donatie geregeld. Vandaag zijn Gerlinde en Claas even wezen kijken naar de voortgang. Gerlinde was vorige week ook geweest, ze had toen een oude broek aan gedaan want ze dacht ik moet vast mijn handen even uit de mouwen steken. Maar dat was niet het geval er werd alleen eindeloos gedebatteerd over het stukje grond wat gebruikt moest worden. De kinderen moeten het niet plat lopen, de vogels moeten er niet van eten, een muurtje oh dat is handig etc etc. Gerlinde liet me een foto zien van het braak liggende stuk grond. Ik dacht wat een stuk rot grond, een en al steen en puin, wie kan daar nou iets verbouwen.

Wel hadden de kinderen van de school in groepjes mooi zaai-bakken vol met plantjes.

Vanmorgen gingen Claas en Gerlinde in hun nette kleren op weg naar het project. Bij aankomst waren dokter Sen, Prem en Nisha er ook. De rots grond was omgetoverd in mooie bedden waarin de plantjes gezet konden worden. Prem gaf de warming up voor het planten, Claas heeft genoten van het tafereel een hele school met kinderen die ritmisch de bewegingen van Prem volgden. Als afsluiting d.m.v. yoga contact zoeken met aarde, even weer opnieuw de energie opladen en ieder was klaar om te beginnen aan het echte werk.

Claas en Gerlinde hebben een paar uur lang gaatjes in de grond zitten maken zodat de kinderen de plantjes in de grond konden zetten. De kleren waren niet smetteloos meer maar de hebben er wel van genoten. Als ze nu voldoende water gaan geven dan komt het vast allemaal goed.

Een blik van herkenning

Ik zag vandaag een strip in de krant. Ik moest ontzettend lachen. Daarna realiseerde ik me dat je om zoiets moet lachen omdat het een blik van herkenning is. En daarna was ik opeens een stuk minder blij. Want als je iets herkent in een strip als deze dan is er toch wel iets mis.

Daarna kwam ik op kantoor, en zag ik een mail, het was een uitnodiging om kennis te delen, het was iets waar ik al lange tijd op aangestuurd had. Er stond een one liner onder de uitnodiging.

 Discussion is an exchange of knowledge; an argument an exchange of ignorance 

Ik moest er even over nadenken, en daarna had ik weer een blik van herkenning. Het is een boodschap die ik al een tijdje probeer te uit te dragen.

Mijn dag was weer helemaal goed.