IB diploma

Bart heeft in mei examen gedaan in India voor het IB. 6 weken later kregen we de uitslag hij was geslaagd.
Gisteren was het registratie dag op school voor het nieuwe jaar van Anne-Marie en Thomas, we hebben gevraagd wanneer we het diploma van Bart kunnen verwachten. Waarop werd geantwoord dat het normaal gesproken half september te verwachten is.
Dit is 16 weken later, dit is toch niet te geloven. Nou maak ik me niet zo druk om dat papiertje maar de Hogeschool van Amsterdam wel, zei willen Bart niet aannemen zonder diploma. Ze wilden eerst het diploma voor 1 augustus hebben, na wat mailtjes kregen we 14 dagen uitstel. Tja die 14 dagen zijn morgen voorbij.
We hadden een alternatief gevonden op de IB site, je kunt een extra diploma laten versturen naar de school. Dit hebben we begin juli aangevraagd want we zagen de bui al hangen met de trage onbetrouwbare post in India. Maar de school geeft aan dat ze niets hebben ontvangen. Ik heb maar eens gebeld naar het IB om te vragen waar ze het nou naar toe hebben gestuurd. Ik kreeg naam en telefoonnummer. Bel ik het nummer en krijg een adviseuse aan de lijn. Ze verteld me dat dergelijke post doorgaans direct wordt doorgestuurd naar de student. Help ik vrees dat we Bart hebben ingeschreven met ons Indiase adres want toen had hij nog geen adres in Nederland. Waaaah. Ik wordt gek.

Ik heb nog een email gestuurd om dit na te vragen, nog geen antwoord.

EcoGrid

s'Ochtends had ik om half tien afgesproken met Hemant. Santosh was mooi op tijd dus we gingen strak volgens plan op weg. Volledig voorbereid wist ik waar we naar toe moesten. Hemant kon lekker Maharati met Santosh praten, opvallend dat hij niet naar het handige kaartje keek maar de route beschrijving nauwkeurig volgde. Het zal wel de Indiase manier van navigeren zijn, volledig berust op landmarks, zo als vrouwen ook de weg zoeken. De eerste 55 km stond op de kaart als een grotere weg daarna klein weggetje de bergen in. De grotere weg was er zo belabberd aan toe dat ik mijn hart vast hield voor het vervolg van de rit. Maar vreemd genoeg viel het enorm mee de weg was kleiner maar er zaten geen gaten in. In Pune was het droog en had je het gevoel dat de moesson al over is maar hier regent het volop. Bij EcoGrid werden we enorm vriendelijk onthaalt, ze behandelden me in het begin een beetje als een ere gast, dit gaf me nogal een ongemakkelijk gevoel. Ik wil eigenlijk gewoon het liefst 1 van de vele zijn. We werden naar onze tent gebracht, er stond alleen een binnentent. Er stonden ongeveer 20 tentjes hutje mutje in een schuur. Daarna was het tijd voor een kleine lunch, een heerlijk kopje soep, het eten van de maiskolf in de soep was alleen een beetje lastig. Nou ja dan maar op zijn Indiaas met de handen in je soep graaien. Het was tijd om de loopschoenen uit de tas te halen, daarna nog even sterke verhalen over iedereens persoonlijke records. Iedereen was klaar en had zin om te rennen, we zijn maar iets eerder gestart. Ik heb de warming up verzorgt. Kort na de start rende me iemand voorbij, een vrij jonge gast, en hij had mede gedeeld dat zijn pr op de halve marathon 58 min te zijn, ik dacht dit is een wereld topper, maar hij haalde me relatief langzaam in. Later bleek dat zijn pr 85 min was, nog steeds 12 min sneller als de mijne maar dit klinkt iets realistischer. Het parcours was fantastisch, zo'n rust, op een afstandje het meer, steile bergen met vele watervallen, het enige wat lastig was waren de gaten in de weg wat ervoor zorgt dat je niet ongelimiteerd rond kan kijken. Na een paar kilometer haalde ik die snelle gast in en liep voorop, ik twijfelde of het verstandig was want ik had de afgelopen weken nauwelijks getraind. Bijna bij het keerpunt ging het steil omhoog, ik ben maar even gaan wandelen om nog wat energie voor de terugweg over te houden. Bergaf ging razend snel bijna eng zo hard. Uiteindelijk kwam ik als eerste over de finish, geeft toch wel een trots gevoel. Even uitblazen en wat water drinken even zitten en toen werd het koud, en dus tijd voor een douche. Deze douche was er niet, het was een bijzonder toiletgebouw, muurtjes van beton / leem wat er uiterst rustiek uitzag. De plek waar ik een douche verwachte stond een grote emmer met water met een bakje erin. Na drie bakjes water over mijn hoofd besloot ik dat ik schoon was. Brrr dat koude water, toen zag ik mijn benen en zag dat ik nog even door moest met poetsen. Daarna was het tijd voor een biertje en nog een. De certificaat uitreiking, dit is wel leuk, men had de lokale kinderen geregeld om langs de weg klaar te staan voor ons met water. Deze kregen een certificaat als dank, prachtig die trotse blik van ze. De barbeque die binnen stond was inmiddels ook gereed, het was maar goed dat er geen muren inzaten zodat de rook nog een klein beetje weg werd geblazen. Wederom lekker eten, niet zo pittig en zeer smaakvol. Na nog een biertje werden mijn loopmaatjes steeds losser, er begon 1 te zingen, het was in Maharati of in het Hindi, ik verstond er geen woord van. Daarna reageerde een ander op het gezang met een soort reactie. Dit ging over en weer en zo gaande weg gingen steeds meer mensen meedoen  en op een gegeven moment waren er twee groepen. Ik vermoed dat de ene groep de originele Maharati waren en de rest de import in Pune. Ze hadden zo'n lol, ik heb enorm genoten ook al verstond ik er geen woord van. Daarna was het tijd om te gaan slapen. De volgende ochtend gingen een aantal mensen nog een flinke wandeling maken, ik heb verkozen naar mijn gezin te gaan want die waren die nacht immers thuis gekomen. 

Eco Grid voorbereiding

Ik ben vanavond minstens een uur aan het puzzelen geweest om de route te vinden welke ik a.s. zaterdag aan Santosh moet uit leggen. De beschrijving die ik ontving bevatte woorden die ik niet kende en ook mijn computer kon geen vertaling of betekenis vinden. Ook was er aangegeven dat de wegen zo klein zijn dat ze niet op de kaart staan. Ook de gehuchten zijn zo klein dat ze niet op google maps te vinden zijn. Maar goed met een beetje fantasie en de afstanden die vermeld stonden heb ik kilometer voor kilometer uitgeplozen waar ik naar toe moest. Je raad het nooit 400% ingezoomd in Google maps zie ik gewoon het woord eco grid staan. En dit was de titel van de uitnodiging. En alle wegen staan gewoon op de kaart. Kortom ik heb lekker zitten puzzelen maar had ook gewoon de eindbestemming in google maps kunnen invoeren.
Ik kijk er wel naar uit 2 dagen op pad met mijn hardloop maatjes. Ik heb Santosh al een paar keer verteld dat de weg heel slecht is. Ik vrees dat we er lang overgaan doen, hij staat in de stad altijd al stil in iedere hobbel die hij kan vinden op weg naar kantoor.
Het is moeilijk te geloven maar in India heeft men asfalt wat niet tegen regen kan, de wegen zijn zo waanzinnig slecht geworden.

India

Gisteren op tijd geland, daarna naar Pune en ik lag al om 3 uur in bed. Santosh stond om 9 uur op de stoep om naar het werk te gaan. Zodra we de Banerroad op reden wist ik waarom ik normaal een uur eerder ga. Poeh wat een auto's. Vanavond na het werk Gerlindes telefoon ter reparatie aangeboden, een stuk kaas gekocht en door naar het repair centre voor Anne-Marie's laptop. Helaas was deze dicht, erg jammer want het was een behoorlijke tocht naar Camp.
Poes heeft ons ook gemist, hij heeft samen met me ontbeten en heeft zo'n beetje onophoudelijk zitten mauwen. Vanavond riep ik hem en hij reageerde direct met een miauw, ik heb hem echter niet gezien.
Vanavond een boterham gegeten, en toen ik het zakje wilde open maken dacht ik, he dit zie je niet in NL.
Zien jullie het ook, als je even weg bent geweest dan vallen je dit soort kleine details weer op.

Zo nu maar naar bed want ik heb mijn loopmaatjes opgeroepen om morgen om 6 uur te trainen. Dit is volgens mij wel de manier om even snel het tijdverschilgevoel met NL weg te werken.

Bijna 2 weken

We zijn al bijna 2 weken in Nederland. Prioriteit 1 was om een kamer voor Bart te regelen. Dit is gelukt, we hebben 5 kamers bekeken en toen hebben we er 1 uitgekozen. Bart vond het moeilijk, 1 viel snel af, deze zag er niet netjes genoeg uit. Daarna zijn we met regelmaat naar Ikea geweest, tja normaal geef je je kinderen wellicht het bed en kast uit de kamer van het ouderlijk huis mee, maar dit kon niet voor Bart. Tja we hebben nog iets in de opslag in Eindhoven, maar dit werd het ook niet. Dus allemaal nieuwe spullen, Buro, bed en kast. De kamer ziet er tip-top uit, en grappig genoeg heeft dit de uitwerking op Bart dat hij het netjes wil hebben. Ik heb me verbaast, er hing wat spinnerag en Bart ging het weghalen, er stond een vies kopje en hij ging het afwassen, en na het boren ging ie stofzuigen. Andere mensen vinden dit misschien niet zo vreemd maar Bart heeft de laatste 2 jaar niets van dit alles gedaan, hij leunde 200% op onze hulp. Ik ben benieuwd hoe lang hij dit volhoudt. De 2 kamer genoten zijn leuke jongens en Bart ziet het helemaal zitten. Ik heb inmiddels ook 3 keer geroeid erg gaaf om deze sport weer even op te pakken. Wat hebben ze toch een mooi materiaal bij RV-Naarden en ook zo'n prachtig nieuw clubgebouw. Tja en ik ben natuurlijk veel te fanatiek. ik heb conditie van het het rennen, dus ik kan lekker doorgaan, tot mijn handen pijn gaan doen. Blaren, ik heb er 7 op mijn linker hand en 2 op mijn rechter.
Afegelopen weekend hadden we een verjaardagsfeest van oom Jaap hij is 90 geworden, een bijzonder gezonde man voor die leeftijd, en hij heeft ons minstens 5 keer bedankt dat we kwamen. Ik vond het erg leuk om alle familie nog een keer bij elkaar te hebben.
Ik ben nog 5 dagen in Nederland, we gaan nog naar Balk hebben nog een verjaardag van Claas en gaan de as van mijn moeder bijzetten in de urnen muur. En we willen het huis van onze vrienden waarin we logeren nog even leuk maken als dank voor de gastvrijheid. Fantastisch toch dat je op hun huis mag passen, en dat je in je eigen vertrouwde Bussum bent. Kortom nog genoeg te doen. 

Nederland

Aangekomen in Bussum.Vorig jaar zijn Gerlinde, Anne-Marie en Thomas een aantal weken in Bussum geweest. Ik was toen al terug in India, nu ik hier ben heb ik zo'n zin om gewoon even rond te lopen en fietsen, gewoon even voelen en kijken hoe het ook al weer was. Waar ik ook van kan genieten is dat je water uit de kraan kan drinken. Lekker zonder poespas gewoon glas onder de kraan en drinken, en dan heb je water zonder bijsmaakjes mjammie.
We zijn net even naar AH geweest, er stond een man achter ons te klagen dat hij de winkel zo slecht vond. Ik zat werkelijk vol onbegrip zijn geklaag aan te horen, in India kom je niet zo'n assortiment tegen, en je ruikt ook niet zo'n bedorven lucht als je bij het vlees komt. Ik snap echt niet waar die man zo'n probleem mee had. Ach ja alles is relatief.

Terug in India

Het is maar voor heel kort en het voelt goed om terug te zijn. Maandag kunnen we naar het FRO voor het afronden van de visa verlenging. We hebben dan nog 2 dagen over voor vetrek, bijzonder zo ruimschoots op tijd.
Waarom ben ik nou blij om hier terug te zijn?
Gisteren na aankomst om 1 uur s'nachts konden we niet slapen in de auto omdat het te veel hobbelt, als je de stoel platlegt dan glij je er gewoon af. Na ruim 1 uur bereiken we de express highway, deze is vlak en we vallen in slaap. 1 uur later, 80 km verderop stopt Santosh voor een pauze. Ik ben hier blij om hij heeft inmiddels twee en een half uur gereden. Je stapt uit de auto, in een modderpoel tussen het vuil. Dit is zo waanzinnig het tegenovergestelde van Japan. In Japan ligt er geen puin of zand als er wegwerkzaamheden zijn. In India ligt continu overall puin en zand, wat in de monsoon een modderpoel wordt. We staan nog even te kijken naast de auto, de meeste mensen hebben het zakje chips of het bekertje thee net leeg als ze ons passeren, en gooien het voor ons neer op de grond. Je fronst je wenkbraauwen maar denkt tja India. Een grote hoeveelheid mensen loopt op blote voeten over de met modder besmeurde weg. Je denkt aan de lakens waar ze later wellicht onder kruipen. Gerlinde komt terug van de WC, ze zegt het was te erg ik heb mijn neus dicht geknepen. Vervolgens vraagt ze hoe kan het nou dat het emmertje om door te spoelen zo bruin is. Tja ik weet het niet maar doorgaans worden dingen op de WC bruin van poep. Goed wij weer in de auto, en vallen prompt weer in slaap, bij Pune worden we weer wakker van de hobbels.
Na een paar uur slaap is het tijd om ontbijt te halen. We houden niet van Indiase prut s'ochtends, ik besluit op de fiets naar de nieuwe croisanterie te gaan. Ik ben de gate van de society nog niet uit of ik wordt op mijn eigen weghelft netjes aan de kant bijna omver gereden door een tegemoet komende inhalende brommer. Ik werd even wakker geschut, opletten Guus. Dit was ook het moment dat ik deze blog bedacht. Ondanks alles ben ik nog steeds blij dat ik terug ben.
Houd ik van chaos?
Houd ik van modder?
Houd ik van stank?
Is veiligheid op straat niet belangrijk voor me?
Natuurlijk niet maar hoe het in India is, en hoe de Indiers zijn maakt het op een of andere manier aangenaam.